Prinses Smeerkaas

Gisteren was het heerlijk warm, waardoor ik er allerminst rouwig om was dat ik geen ticket had gekocht om binnen te mogen (dit jaar stond er ook een buitenpodium). We waren omringd door kinderen die, als vliegen tot een lamp, werden aangetrokken tot het springkasteel dat er stond. Niet dat het veel uitmaakte, de kinderen waren niet van het lawaaiige soort en niets schattigers dan peuters die hun ronde lijfje shaken op de muziek.

De (enige) groep die ik gezien heb, was Salweno. Blijkt dat de mannen zich naar een rivier genoemd hebben, maar een erg duidelijke naam is het niet (je kunt het mijn gehoor verwijten, maar ik verstond iedere keer ‘Zalbino’). Maar wat maakt het uit.

Salweno is een hutsepot van verschillende muziekstijlen, in het ene genre zijn ze al wat succesvoller dan in het andere. Een sterke popsound is het overwegende component. Nu weten we allemaal dat er ondertussen een vies smaakje aan ‘pop’ is gekomen. Mainstream, niet origineel. Nonsens, zeg ik dan, want wat Salweno maakt is Pop met een hoofdletter P. Toch was het niet dit waar ik het wildst van was, maar de eerder jazz aandoende liedjes. Het liet me eraan denken dat ik dringend de Jamie Cullum cd’s vanonder het stof moet halen.

Mijn gokje van waar deze jonge groep komt, verraadden door hun zacht dialect, klopte (tot mijn eigen verbazing). Ze wisten alleszins hoe ze onze Antwerpse ego’s moesten paaien: ‘I’m perfect’ opdragen aan onze prachtige stad. Of ook zij houden van A’pen, of ze dachten dat ze onze roemruchte dikke nekken nog wat moesten aanspekken, of misschien wel wat van allebei, maar het had z’n succes.

Salweno deed voor de eerste keer Antwerpen aan, maar het was allerminst hun laatste keer. Ze speelden muziek die spontaan een glimlach op mijn gezicht deed verschijnen en me influisterde om eenvoudigweg mee te doen met de dansende peutertjes. Onthoud de naam, want we gaan nog van hen horen.

Salweno: Site - Myspace - Last.fm

Party on, party on! De nieuwe cd van Be Your Own PET is uit! Hun tweede kindje werd Get awkward gedoopt.

Op het eerste nummer Super soaked hoor je de schelle stem van Jemina samengaan met opwindend gitaarspel en je weet: dit is Be Your Own PET ten volle uit – en zo hoort het ook. Oké, erg vernieuwend is het dus niet, hoewel je wel merkt dat hun muziek iets meer gepolijster is. Zijn ze ouder geworden? Nauwelijks. Als je meer energie wilt, zet je beter een plaatje van Be Your Own PET op dan dat je sloten koffie drinkt.

Jemina heeft de kranten verteld dat ze haar inspiratie voor nieuwe liedjes vond in cultfilms zoals Return of the living dead (Zombie graveyard party) en Robocop (het topnummer Bitches leave). Ook gaat ze de autobiografische toer op door te zingen over de meisjes waar ze vroeger mee op school zat (Becky) en haar hekel aan groupies (Bitches leave). Het halve minuut durende nummer Blow yr mind klinkt zoals je kon verwachten, er zit zoveel energie in dat je het gevoel hebt alsof je gaat barsten – gelukkig stopt het liedje net op tijd. Zet een voedselgevecht op muziek en je krijgt het nog geen minuut durende Food fight. Alle titels (ook die van het album zelf) zijn duidelijk op het lijf geschreven.

‘Tienermuziek’ is voor Be Your Own PET zeker geen belediging. Dit is muziek voor 15-jarige levensgenieters vol ambitie. Get awkward is een geslaagde opvolger van hun vorige album.