Nét geen tropische temperaturen tijdens BorgerRio gisteren. Toch zat de sfeer op de eerste vakantiedag er al dik in. Er bevond zich een wereldmarkt door heel de Turnhoutsebaan, er waren optredens bij het Ecohuis en murgaparades fleurden de boel helemaal op. BorgerRio was vooral een familiegebeuren: gezinnen van alle nationaliteiten, spelende kroeskopjes, oude en jonge liefdes,…

 

Diezelfde dag had je ook de Mechelse Plein Feesten (de locatie kan je al raden). Think of One gaf er een spetterend concert. De groep is een bonte bende: twee vrouwen die me sterk aan de typische Marokkaanse huismoeder lieten denken, een nette jongeman, een al even knullige kerel en drie rock-’n-roll venten. Enkel de laatste drie deden vermoeden dat ze ’s avonds vaker op een podium staan dan in hun zetel voor tv zitten. Soms was de muziek toch iets te veel een kakafonie, maar dat nam niet weg dat het ten allen tijde een plezant optreden was. Gezelligheid bij de band en het publiek. Tijdens “Trap het af” viel er toch wel iets op: we voelen ons allemaal zo geweldig multicultureel tijdens zo’n wereldmuziekoptreden, maar tussen de toeschouwers was er amper ‘variatie’. Niet dat ik vind dat er extra inspanningen gedaan zouden moeten worden om allochtonen naar festivals te krijgen, het is een eigen keuze. Het is zowel een kwestie van cultuur als van smaak. Omgekeerd toch evengoed? De laatste keer dat ik op een anasheedoptreden was, waren mijn zus en ik de enige Belgen.