Prinses Smeerkaas

Dag 1: maandag 05/05

Vol goede moed startte ik ’s morgens deze actie. De “Gegroet” (’s anderdaags met mijn zussen gemaakt) hing goed zichtbaar voor de raam. Ik sprong op de fiets en groette samen met mijn zus iedereen die we passeerden. Dan denk je: zo’n vrolijke meiden, daar reageert toch meteen menig man op? Nope. De enigen die wat terugzeiden waren vrienden en leerkrachten. Het gewone grutje dus.

Dag 2: dinsdag 06/05

De volgende dag besloot ik om het over een andere boeg te gooien: onrechtstreekse communicatie! Het idee? Post-its (erg themavol waren het er in de vorm van tekstballonnetjes) met ‘Aloha!’, ‘Hoi!’, ‘Ola!’, ‘Bongiorno!’ enz. op geschreven, die ik dan op mijn vrienden plakte. Een hit werd het alvast. De post-itjes vermenigvuldigden zich, wat resulteerde in steeds meer verschillende begroetingen!

Dag 3: woensdag 07/05

Woensdag heb ik een fietstochtje gemaakt, een prima gelegenheid om andere fietsers die voor het rood licht wachtten een goeiedag te wensen. Ik stopte tussen 2 mannen, zette mijn vrolijkste gezicht op, maar dan! Ik bleef steken, de woorden wilden er niet uit! Stil wachtte ik tussen hen beiden, turend naar het rode verkeerslicht. Nee, het was geen cold feet. Ik bedacht me, net voordat ik het duo wou groeten, dat iedereen de reclame gezien had. De reclame waarin vertelt werd dat je geld kon winnen, gewoon door iemand een goeiedag te zeggen. Ik wou niet dat de mensen dachten dat ik aardig was, gewoon om makkelijk geld te verdienen. Dus ik zweeg, tot ik weer thuiskwam.

Dag 4: donderdag 08/05

We hadden een uitje met school. Op de trein zagen mijn vriendinnen en ik de kans: we zaten naast de deur, dus konden we tegen iedereen die binnenkwam hallo zeggen. Meutes passagiers stroomden in onze treinwagon, wij hebben zeker een 30-tal mensen begroet. Nu ben ik niet snel teleurgesteld, maar slechts 1 pietluttige persoon die iets terugzei? Het is niet dat 4 schoolmeisjes zo intimiderend zijn. Ik begrijp er werkelijk niets van.

Eenmaal aangekomen op onze bestemming waren de mensen gelukkig wat liever. Het sympathieke dialect van de mensen daar viel bij ons, Antwerpenaars met scherpe Vlaamse klanken, goed in de smaak, dus hebben we heel wat small talk gedaan met de plaatselijke bevolking. De (mede)toeristen waren ook van het gezellige soort en de zon maakte ieders gemoed goed.

Dag 5: vrijdag 09/05

Vandaag kwamen enkel de mensen aan de beurt tegen wie ik dagelijks goeiedag zeg. Desondanks heeft er iemand vandaag (uit zichzelf!) hallo tegen mij gezegd! Het was een jongen die waarschijnlijk met iedereen die alleen en vrouwelijk was zou praten, maar maakt het eigenlijk iets uit? Tenslotte ging dit alles er toch om om wat socialer met je medemens om te gaan? Én het was een grappig babbeltje.

Besluit?

Probeer tegen zoveel mogelijk mensen dag te zeggen, week v/d goeiedag of niet! Iedereen wordt er wat gelukkiger door! Oh, en als iemand goeiedag zegt, reageer erop, want al die mensen die niets terugzeiden waren wel redelijk onaardig.